TÜRK SİNEMASININ TRENLERİ

Anlatının lokomotifi tren olduğunda film kişilerinin hayatı trende değişir. Tren anlatının lokomotifi olmaktan vazgeçtiğinde filmlerin içinden çığlık çığlığa geçer. Trenlere hayaletler musallat olur ve tren tekinsizliğin mekânına dönüşür. Kimi zaman hayalet trenden iner kimi zaman trenin kendisi hayalete dönüşür. Karşılaşma kronotopu için en uygun mekândır trenler. Trende cinayetler de işlenir. Tren Kharon’un kayığı olduğunda ölüleri öte dünyaya taşır. Tren ölenlerin yükünü taşıdığı yetmezmiş gibi acıları da taşır. En çok heterotopik bir mekân olmaya doyamaz tren. Eski istasyon binalarında mavi üniformalarıyla demiryolcular türlü hikâyelerle yer alır. Haydarpaşa Garı’nın “yüce” ve “ulu” imgesi filmlerde sürekli yinelenir. Mutluluk, ayrılık, cinayet ve türlü türlü olaylara şahit olur gar binası. Sirkeci Garı dış göç filmlerinin, Haydarpaşa Garı ise iç göç filmlerinin hafıza mekânı olur. Haydarpaşa’nın merdivenlerinde göçmenin bakışı gar binasına değil İstanbul’a yönelir.